Weblog Hans van Rijsse

Je weet het natuurlijk nooit zeker, maar naar het zich laat aanzien zullen motorrijders geen last hebben van de toekomstige kilometerheffing. Wel zullen de houders van een motorfiets wegenbelasting blijven betalen. Het is niet meer dan eerlijk dat motorrijders van deze heffing gevrijwaard blijven; tenslotte veroorzaken zij geen files. Toen ik jaren geleden mijn eerste motorrijles in Almere nam, had ik niet kunnen bevroeden dat ik ooit tot de ‘happy few’ zou behoren aan wie de kilometerheffing voorbij zou gaan.

Het zal mij benieuwen of de rijscholen het drukker krijgen dan normaal. Het zou me niets verbazen.

Het is alweer een flink aantal jaren geleden dat ik lid werd van Motorvereniging Almere (link). Ik reed veel, erg veel (bijna 40.000 km/jaar) en zocht een trefpunt voor motorrijders plus een plek waar ik terecht kon voor het plegen van onderhoud. Er bleek maar één motorvereniging te zijn, die ook nog eens aan alle voorwaarden voldeed.

Het was een tijd waarin ik een motorclub nog associeerde met choppers, open pijpen en getatoueerde personen met bovenarmen als kabeltouwen. Dat bleek gelukkig niet het geval te zijn. Normale mensen dus.

Het is een gezellige vereniging die veel activiteiten ontplooit, waaronder toerritten, informatie-avonden en knutseldagen. De contributie had ik er na drie maanden al uit, dankzij de zeer goed geoutilleerde werkplaats. Verder lopen er veel mensen rond die kennis van zaken hebben. Ik heb ze nodig gehad, want mijn kennis over de werking en onderhoud van motoren was indertijd nihil.

U kunt Motorvereniging Almere vinden op de Meerveldstraat 55, Almere Haven. Openingstijden zijn dinsdag en vrijdag van 20.00 uur tot 23.00 uur.

Het CDA vindt dat motorrijders moeten worden vrijgesteld van de kilometerheffing. Dat stelt het CDA-Kamerlid Ger Koopmans vandaag in een interview in het AD.

Volgens de parlementariër hoeven de half miljoen motorrijders in Nederland straks geen kilometerheffing te betalen omdat zij niet verantwoordelijk zijn voor filevorming. “Met de kilometerheffing willen we de files aanpakken. Die worden veroorzaakt door trucks en personenauto’s, niet door motorrijders.” aldus Ger Koopmans.

Alleen een hele kleine bijdrage voor motoren is acceptabel. Ze maken tenslotte gebruik van de weg.

Commentaar overbodig…

Leren motorrijden valt niet mee. Voordat je met het fel begeerde papiertje op stap mag, moet je ruimschoots bewezen hebben dat je het voertuig onder controle hebt. De slalom bijvoorbeeld, is een belangrijk onderdeel van de training.

Het is altijd een beetje link om dit soort foto’s te maken. Onervaren motorrijders hebben de neiging om zodanig afgeleid te worden door de camera, dat ze op je gefixeerd raken ( en je daarna vrolijk plat rijden). Een telelens helpt. De instructeur de juiste leerling laten uitzoeken nog meer.

(Olympus E-300, met dank aan Rijschool Francis Almere)

In een tijd waarin autorijden de grootste aanslag op je budget vormt, ontkom je af en toe niet aan ‘Down to Earth’ gedachten. Een dure auto is, ehhh, duur. Een Dacia Logan daarentegen is goedkoop, zeker als je ziet hoe ruim de auto is: het is prima toeven voor vier of vijf personen en een fantastich grote kofferbak maakt het helemaal af.

Qua uiterlijk is de auto niet bepaald aantrekkelijk. In essentie is het weinig meer dan een doos op wielen. De vergelijking met BMW motoren dringt zich aan me op: de charme van een grasmaaier, maar ze brengen je van A naar B. Daar houdt de vergelijking meteen op, want BMW motoren zijn, in tegenstelling tot de Dacia, juist behoorlijk prijzig.

Een proefrit was snel geregeld. Het kostte slechts weinig tijd om me te realiseren dat deze auto niks voor me is. Om de een of andere reden gaat gas geven zwaar, heel erg zwaar - het is alsof je met je voet door uithardend beton heen moet duwen. Vreemd. Sturen gaat prima, maar het beschaafde getik van de gemiddelde richtingaanwijzer is vervangen door een uiterst irritant “piep-piep-piep-piep” geluid. Eeeeks.

Dan maar geen supergoedkope auto. Een Mitsubishi Lancer Wagon bijvoorbeeld, het schoolvoorbeeld van een auto die mijn goedkeuring kan wegdragen. Het is, ondanks zijn formaat, een betaalbare auto. De Almeerse Mitsubushi dealer van Kooy bood echter zo weinig voor mijn huidige auto, dat het riekte naar (weliswaar legale) diefstal. Dit bedrijf kan ik niet serieus nemen.

Ik rij nog wel even door. Da’s ook Down to Earth.

Het verbaast me dagelijks hoeveel verkeersdrempels Almere telt. Ze zijn, naar het schijnt, een noodzakelijk kwaad. De gemiddelde automobilist kan zich nu eenmaal moeilijk inhouden en lapt geldende maximumsnelheden aan zijn/haar laars.

Goed, drempels zullen wel blijven, ik accepteer dat als een gegeven. Wat ik moeilijk kan accepteren is dat sommige drempels zo hoog zijn dat je er onmogelijk met de geldende maximumsnelheid overheen kan zonder het gehele onderstel van je auto total loss te rijden. Een goed voorbeeld is de Meerveldstraat in Almere Haven. Veel drempels, vlak na elkaar en allemaal veel te hoog. Probeer er met 30 km/u overheen te rijden en je wordt een imitatie van de space shuttle. Opeens merkte ik dat ik mij tussen die drempels niet meer in kon houden en probeerde de verloren tijd in te halen. Keihard optrekken en remmen, de hele straat lang. Vreemd, ik heb nooit haast, het moet een psychologisch neveneffect zijn. Als de drempels ontworpen zouden zijn voor 30 km/u, dan zou ik die snelheid gewoon blijven rijden.

Pas echt erg werd het toen ik een paar weken mocht rijden op een Suzuki DRZ-400. Deze motorfiets beschikt over een enorme veerweg en is bij uitstek geschikt voor moeilijk terrein. De politie gebruikt ze regelmatig voor het onderscheppen van opgevoerde scooters. Drempels boeien deze motorfiets niet. Je gaat op de stepjes staan en gooit het gas erop. Ik kon het niet laten. Eindelijk alle frustratie eruit! Het record drempelspringen op de Meerveldstraat staat nu op 120 km/u. Wie verbetert het?

Mijn motordealer, Motorcentrum Emmeloord, is binnenkort geen Kawasaki dealer meer. Kawasaki probeerde dealers te verplichten tot een minimum afname per jaar (ik meen 30 stuks) en dat is in een teruglopende markt geen haalbare kaart voor een kleine ondernemer. Men bedankte dus voor de ‘eer’ en zal meer energie gaan steken in andere merken.

Jammer, maar niets aan te doen. De volgende motorfiets zou wel eens van een ander merk kunnen zijn. Ik ben namelijk trouwer aan deze dealer dan aan een specifiek merk.

Er zullen slechts weinig motorrijders zijn die de Kawasaki ER-5 niet kennen - negen tegen tien dat ze er hun eerste kilometers op deze motor hebben gereden toen ze lessen gingen nemen. Dat zoveel rijscholen juist voor deze motorfiets kozen is natuurlijk niet zonder reden. De Kawasaki ER-5 was goedkoop in aanschaf en onderhoud, had een bijzonder laag brandstofverbruik (1:25 was zeker haalbaar), was makkelijk te hanteren en nagenoeg onverslijtbaar.

Was? Ja, want het model is sinds vorig jaar officieel uit de catalogus geschrapt. Een begrijpelijke beslissing, want de ER-5 draaide al zo lang mee dat niemand er meer om maalde. Zijn klassieke (ouderwetse, zo je wil) bouw, beperkte vermogen en het weinig aansprekende imago van ‘lesfiets’ deden deze motor uiteindelijk de das om.

Voor mijn vrouw en ik betekende het verdwijnen van de ER-5 een kleine ramp. We zijn dol op dat model en gebruiken ‘m voor het dagelijkse woon-werk verkeer. Tienduizenden probleemloze kilometers per jaar. De redenen om dit type motorfiets te gebruiken zijn identiek aan die van de de rijscholen. Vooral het feit dat het onderhoud erg eenvoudig is en we de meeste zaken zonder tussenkomst van een dealer kunnen repareren sprak ons bijzonder aan. Verder blijkt het model nagenoeg ongevoelig te zijn voor corrosie, mits je ‘m tijdens de winter goed inspuit met roestwerende middelen en afspuit als er pekel op de weg ligt.

Op de valreep hebben we dan ook maar onze oude ER-5 ingeruild voor een van de allerlaatste nieuwe exemplaren. Alternatieven waren er niet echt. De nieuwe Kawasaki ER-6 is domweg te duur om als woon-werk fiets te dienen en de concurrentie (Honda CBF-500) is prijstechnisch al evenmin interessant. Over een aantal jaren komt het onherroepelijke afscheid van de Kawasaki ER-5. Ach, wie weet, misschien vinden we tegen die tijd wel wat op Marktplaats.

“It’s life Jim, but not as we know it”. SciFi liefhebbers weten wie die uitspraak regelmatig deed in de oude Star Trek series. Je hoeft overigens niet het hele universum te doorkruisen om andere vormen van leven te ontwaren. Ook hier op aarde zijn er levensvormen die zo voor aliens kunnen doorgaan. Hun uiterlijk en reputatie is zo buitenaards, dat hotel- en restauranteigenaren speciale bordjes neerzetten om te vertellen dat ook aliens welkom zijn. Let op! Wij zijn “Biker Friendly”!

Ik heb het natuurlijk over motorrijders. Hoewel ze helmen en speciale pakken dragen (en er dientengevolge enige overeenkomsten zijn met astronauten), zijn ze verre van alien. Ze bewegen zich toevallig voort op een voertuig met twee wielen in plaats van de véél populairdere vierwielige sardieneblikjes. Trek de helm van hun hoofd, stroop het motorpak van hun lijf af en het blijken gewone mensen te zijn. Met een passie, dat wel. Mensen zoals ik. Mensen die een auto maar een noodzakelijk kwaad vinden en niets op hebben met die claustrofobische dingen.

De vooroordelen blijven echter bestaan. Eens kwam ik aan bij een hotel, al druipend van de regen, en werd van achter de balie misprijzend aangekeken. “Sorry, we zijn volgeboekt” riep de dienstdoende doos haastig. “Geen probleem” antwoordde ik, “we hebben gereserveerd”. “Shit”, zag je haar denken. Ik vraag me af of het hotel ook volgeboekt was geweest als ik met de auto was geweest. Wedden van niet?