Weblog Hans van Rijsse

Dat Personal Computer Magazine dit jaar 25 jaar bestaat kon me nauwelijks ontgaan, dankzij de radiospotjes op (onder andere) Arrow Classic Rock. Hoewel ik al enige tijd niet meer aan dit blad verbonden ben, ben ik het blad op een afstandje blijven volgen.

Er is veel veranderd sinds 1983. Het wereldje waar PCM in 1983 over schreef verschilde op veel punten van het huidige. Een nieuwe computer of een nieuwe processor was groot nieuws en daar kon (en mocht) je vele pagina’s over uitweiden. Een nieuwe DOS-versie van WordPerfect was goed voor meerdere spreads. Nu heeft een nieuw model notebook misschien een schapleven van een maand of drie. Tegen de tijd dat een redacteur het apparaat getest heeft, is het zo goed als verouderd. Dat maakt het voor de huidige redacteuren extra lastig, want wat is nog nieuws als het exemplaar van je lijfblad in de winkel ligt? De conclusie is een inkoppertje: voor nieuws moet je op internet zijn, voor de noodzakelijke diepgang dient een blad als PCM.

Vele hoofdredacteuren heb ik zien komen en gaan. Paul Molenaar was de eerste die mij een stukje liet schrijven. Voor die tijd schreef ik DOS utility software, die onder de vlag van PCM verkocht werd. Nog op diskette, natuurlijk. Je eerste artikel blijft je altijd bij. Het handelde over software waarmee je via een seriële of parallelle kabel bestanden kon overzetten van de ene pc naar de andere. PARAC was er eentje van, herinner ik me. Paul, niet vies van een beetje humor, keek me aan en vroeg “Is dit je eerste artikel?”. “Ja”, antwoordde ik, enigszins bedeesd. “Dat kan nooit wat wezen” was het antwoord en mijn floppy verdween in de prullenbak. Volkomen verbijsterd keek ik naar het ronde archief. “Geintje hoor” zei Paul en viste de floppy weer uit de prullenbak. Mijn ontgroening was een feit.

Aan Sandra Dol heb ik ook goede herinneringen. Ze was zakelijker, misschien iets harder dan Paul, maar nodigde wel alle medewerkers af en toe uit voor een gezellige barbeque bij haar thuis. Ze vertrouwde me, maar niet tot elke prijs. Een test van de tekstverwerker UpWord (Wang) liet ze door een andere redacteur nog eens even controleren. Achteraf niet verbazend als je in een conclusie schrijft dat het enige bruikbare onderdeel van het pakket de meegeleverde muismat was. Mijn recensie sneed hout, maar werd voorzien van een wat diplomatieker toontje.

Dan Mat Heffels - spraakmakend, grote mond, maar een geweldige vent om mee samen te werken. Een man met veel humor, die zich er niet voor schaamde om te verkondigen dat hij tot zijn eigen doelgroep behoorde. Mat wist absoluut niets van computers, maar van bladen maken des te meer. Twee keer stond hij aan het roer van PCM.

Onder de bezielende leiding van Frank Meurs beleefde PCM zijn gloriedagen. De best verkopende nummers ooit staan op zijn conto. Frank had een neus voor wat zijn lezers bezig hield. Hij gaf zijn redacteuren veel vrijheid, dacht niet in voorgeprogrammeerde stramienen en dat werkte uitmuntend. Om onduidelijke redenen werd Frank door VNU aan de kant gezet en kwam er een abrupt einde aan de verkoopsuccessen. Zijn plaats werd ingenomen door Ferdinand Sennema, die net als ik ooit als freelancer bij het blad was begonnen.

Eén ding valt op: zo spraakmakend als vroeger lijkt het blad niet meer te zijn. PCM haalde in het verleden regelmatig de pers. ‘Tros Radar’, het radioprogramma ‘Met het oog op morgen’, Vara’s ‘Kassa’, de Wereldomroep - regelmatig zat er een redacteur van PCM in de uitzending of werd het blad aangehaald. Het leverde veel publiciteit op en de bijbehorende nummers deden het een stuk beter in de losse verkoop.

PCM, het gaat je goed. Brei er nog maar eens 25 jaar aan vast.

Belachelijke titel natuurlijk, want “boven de grote rivieren weten ze niet eens wat carnaval is”. Deze opmerking kreeg ik vele jaren geleden naar mijn hoofd geslingerd van een collega die in Limburg was opgegroeid. Elk jaar weer probeerde hij mij er toe te verleiden om eens af te zakken naar het zuiden des lands en de sfeer van het ‘echte’ carnaval te proeven.

Uiteindelijk, om mijn collega een plezier te doen (en zelf eens van het gezeur af te zijn) stemde ik toe en vertrok richting Limburg. De eerste uren had ik het aardig naar mijn zin. Er heerste een uitgelaten sfeer, iedereen was vrolijk, de praalwagens waren leuk tot soms zeer leuk en men dronk dat het een lieve lust was. Dat ik de lokale bevolking onder normale omstandigheden niet of nauwelijks kon verstaan deed weinig meer ter zake, want een volgelopen Limburger bleek net zo moeilijk te volgen als een volgelopen Amsterdammer.

Pas echt leuk werd het toen we ’s avonds de “11-kroegentocht” gingen lopen. Veel drinken plus de verplichting om alle 11 kroegen af te werken leverde een praktisch probleem op: hoe kom je van de ene kroeg naar de andere als je bijna niet meer op je benen kunt staan? De oplossing bleek te bestaan uit een serie touwen, gespannen van het begin- tot eindpunt. Bezopen of niet, het touw was je leidraad en leuning.

Naarmate ik meerdere kroegen had bezocht (zonder veel te drinken, want ik kan er niet zo goed tegen) vielen er steeds meer deelnemers aan de 11-kroegentocht af. Een deel ervan lag op straat, maar een aantal (nogal opvallend uitgedoste) deelnemers had ik al een tijdje niet meer gezien. Pas bij een bezoek aan de pisbakken van een lokale kroeg vond ik ze terug, op de grond, met hun hoofd vrijwel in de pisbak. Blijkbaar hadden ze het nèt niet gehaald. Niemand maakte zich druk om de verspreid liggende deelnemers, noch deed men ook maar enige poging om tijdens het pissen te voorkomen dat ze nog natter werden dan ze al waren.

Het jaar erop vroeg mijn collega of ik weer meeging. Ik heb maar bedankt.

De vroeger zo populaire zeezenders zijn er allang niet meer, maar soms komt dat gevoel weer even terug als je eens naar de middengolf luistert. Sinds enige tijd zit er op 1395 KHz een kogelhard radiostation, Big L (link), het voormalige Radio London.

In tegenstelling tot wat je zou verwachten zendt Big L niet uit vanuit Engeland, maar vanuit Nederland. Er wordt gebruik gemaakt van de mast in de Trintelhaven, aan de dijk Enkhuizen-Lelystad.

Heerlijke muziek, ouderwetse jingles, ‘t is weer dik genieten.

Enige tijd geleden bezocht ik, op uitnodiging van Canon, hun fabrieken in Japan. In de fabrieken zelf mocht niet gefotografeerd worden, maar men zorgde er wel voor dat we inzicht kregen in het fabricageproces van digitale camera’s. Het was niet alleen werk wat de klok sloeg, ook aan sight seeing werd zeer veel aandacht besteed. Het leverde mooie plaatjes en herinneringen op.

Een gadget dat de winkels nooit gehaald heeft


Weer eens wat anders dan de hal van een doorsnee hotel


Sushi, er was geen ontsnappen aan


Een typisch restaurant ‘downtown Tokyo’


De beroemde tempel met het gouden dak, Kyoto


Vrouw in gebed in een van de vele tempels


Japanse drumband, spectaculair!


The Geisha and me

Het blijft mooi, die Zaanse Schans. Ik woon al geruime tijd niet meer in de Zaanstreek, maar dit plekje kun je gewoon niet vergeten. De Zaanse Schans is en blijft een van de mooiste toeristische trekpleisters van de Zaanstreek - mits je de juiste kant opkijkt. Kijk je de verkeerde kant op, dan sta je oog in oog met allerhande industrie en de daarbij behorende rookwolken.

Dit plaatje, een typisch Hollands tafereel, is geschoten met een Sony DSC-S70. Niet een van de jongste camera’s meer, maar nog steeds een hardwerkend onderdeel van mijn foto-arsenaal. Klikken op de foto laat een 1024 x 768 versie zien.

Op 3 januari 1997 overleed, op 96-jarige leeftijd, Cor Kee. Cor Kee was mijn orgel- en pianoleraar en huisvriend van mijn ouders. In die hoedanigheid bespeelde hij ondermeer tijdens hun huwelijk het orgel. Cor Kee was niet alleen een lokale (Zaanse) beroemdheid, maar ook ver buiten de landsgrenzen was hij een begrip.

Wat ik mij vooral herinner is zijn gedrevenheid, zijn luide stem (vooral als je eens niet goed gestudeerd had) en zijn geweldige gevoel voor humor. Ook zijn improvisatietalent bewonderde ik enorm.

We waren het niet altijd eens. Cor vond dat ik orgel moest spelen en nam me mee naar allerlei concerten en liet me spelen op het orgel van de Spuikerk in Amsterdam. Het is nooit wat geworden met dat orgel; al snel schakelde ik over naar de piano. Registers konden, zo vond ik, niet concurreren met het gevoel wat je op een piano in je spel kunt leggen door de aanslag te variëren.

De laatste jaren van zijn leven sleet hij in een verzorgingstehuis. Hij werd wat vergeetachtiger en kwakkelde met zijn gezondheid. Vrienden uit de muziekwereld (en van mij) hielpen hem onder andere met het doen van boodschappen.

Het krantenartikel waarin zijn overlijden werd gemeld, heb ik nog steeds bewaard. Door op de afbeelding te klikken krijgt u een grotere versie te zien.