Weblog Hans van Rijsse

Beweeg op de juiste manier, speel de film achterstevoren af en het geheel krijgt een totaal andere lading. Danny Brown tekende voor deze film.

Balancing Point

Dankzij een tip heb ik een paar dagen geleden een nieuw Pentax forum, Pentaxian.nl, ontdekt. Nu nog klein, maar wel gezellig en informeel. Ook zag ik daar voor het eerste de witte Pentax K-M.

Witte Pentax K-M

Wie wil ‘m?

Koop een digitale camera, vraag naar de prijs van een extra batterij en het zweet breekt je uit. De Olympus BLM-1, de Nikon EN-EL3e, de Panasonic CGR-S006E, allemaal kosten ze 60 euro of meer. In de meeste fotozaken kun je ook een niet-originele batterij kopen, die voor circa 35 euro over de toonbank gaat. Dan bezoek je eBay en ziet dezelfde batterijen, soms voor minder dan 10 euro. De verleiding is groot, maar zit het wel snor met de kwaliteit? We namen de proef op de som en bestelden via eBay van alle drie modellen een aantal exemplaren. Deze test betreft de Olympus BLM-1 vervanger.

Bestellen
Om via eBay te kunnen kopen heb je in ieder geval een eBay account nodig (logisch) en een account bij PayPal. Deze elektronische betaalrekening kon voorheen uitsluitend worden gekoppeld aan een creditkaart, maar Nederlandse klanten kunnen tegenwoordig ook kiezen voor een directe automatische incasso van hun bankrekening. Je logt in, voert het typenummer van de batterij in en je wordt voorzien van een enorme lijst van aanbieders. De meeste komen uit Engeland en Duitsland en met aanbieders uit laatstgenoemde land deden we zaken. Ook Nederlandse aanbieders dingen mee naar uw gunsten. De geleverde batterijen zijn identiek aan die van de Duitse leveranciers, maar kosten soms twee maal zo veel. Gewoon tussenhandelaren dus.

De keus voor een leverancier werd deels bepaald door de prijs,  deels door de (positieve) feedback die de winkel op eBay heeft gekregen, en deels door de verschafte informatie over het product. Leveranciers die schermden met een (soms véél) hogere capaciteit dan het origineel vielen direct af. Er zit technisch niet zoveel rek in de capaciteit als men soms beweert.

Levertijd
In alle gevallen werden de batterijen binnen drie werkdagen afgeleverd.

CE-markering
Alle gekochte batterijen bleken in China geproduceerd te zijn en waren zonder uitzondering voorzien van de CE-markering, ook wel (ten onrechte) aangeduid als CE-keurmerk. De CE-markering staat op veel non-food producten. Het zegt alleen dat het product aan de minimale veiligheids- en kwaliteitseisen van de EU voldoet, maar hoeft niet per se door een onafhankelijke instantie getest te zijn. Het zegt dus wel iets, maar niet alles.

Een nieuwe Lithium-Ion batterij levert pas de volle capaciteit na circa vier tot vijf maal geladen en ontladen te zijn. We hebben voor deze test vijf maal aangehouden.

Olympus BLM-1
De prijs van deze batterij is inmiddels gezakt naar circa €6, onder andere bij de eBay winkel 123trading. De verzendkosten zijn €2,50; voor elke extra batterij wordt een euro extra aan verzendkosten in rekening gebracht. Het loont dus om er (samen met je vrienden) meerdere tegelijk in te kopen.

Bij een andere eBay leverancier waar we zaken mee deden, trade-shop, kost de batterij iets meer (circa €8), waren de verzendkosten €3,50, maar kost het verzenden van meerdere batterijen niets extra. Welke leverancier bij een gegeven aantal batterijen het goedkoopst uitvalt is een kwestie van rekenen. De verpakking bestaat uit een klein kartonnen doosje, een dun plastic zakje en een Duitstalige handleiding.

Pasvorm
Perfect. Er is geen enkel verschil tussen het origineel en de kopie.

Laden
Het laden van een volledig lege, originele BLM-1 duurt ongeveer vijf uur. De vervangende batterij doet dat in circa vier uur en dat blijft zo, ook na de verplichte vijf laden/ontladen cycli. De batterij wordt niet warmer dan het origineel, integendeel, de kopie blijft koeler.

Ontladen
De verwachting was dat de originele batterij het langer uit zou houden, gezien het uur verschil in laadtijd. Dat klopt, maar de verschillen zijn niet extreem groot. Gemiddeld schoot ik met de originele batterij 502 foto’s, met de Chinese kopie 473. De test is uitgevoerd met een Olympus E-510, e.e.a. onder variërende omstandigheden. Van gecontroleerde laboratoriumomstandigheden is dus geen sprake; beschouw deze meetgegevens daarom als een indicatie.

Conclusie
Het origineel doet het beter, maar prijs en kwaliteit staan op gespannen voet. Met een kopie lever je wat in op de levensduur, maar als je voor de prijs van één originele batterij bijna acht Chinese vervangers kun kopen, dan zal je dat een worst zijn.

Serieuze fotografen wisten het al lang en inmiddels neemt ook de gerenommeerde website dpreview stelling tegen de de alsmaar voortdurende megapixelrace. In hun recente Editorial Blog leggen ze uit waarom: er bestaan nauwelijks lenzen met een oplossend vermogen die in de pas lopen met de resolutie van de laatste generatie sensors. Een digitale reflex met een APS-C sensor, voorzien van 14-15 megapixels, levert weinig meer op dan grotere bestanden en een tragere werking.

De negatieve effecten zie je onder andere terug bij de test van de Canon EOS 50D, waar men 15,5 miljoen pixels op de sensor gepropt heeft. Hoewel de camera niet direct een afrader genoemd kan worden, is wel duidelijk dat Canon een grens heeft overschreden die op een aantal essentiële punten resulteert in een slechtere beeldkwaliteit. Een aantal van deze nadelige effecten zou zelfs bij gebruik van een ‘perfecte’ (en ongetwijfeld peperdure) lens niet worden weggenomen.

Een van de weinige fabrikanten die nog beschikt over een flinke dosis zelfbeheersing is Nikon. Hun topmodellen (D300, D700 en D3) dollen niet met de natuurkundige wetten, maar respecteren ze. De D700 en de D3, beide ‘full frame’ camera’s (de sensor is even groot als een kleinbeeld negatief), houden het zelfs op ’slechts’ 12 megapixels. De resultaten die je met deze camera’s kan bereiken zijn verbluffend en laten de concurrentie ver achter zich.

Aan de compactcamera’s zullen we maar helemaal geen woord vuil maken, want in dat deel van de markt zijn camerafabrikanten al jaren de weg kwijt. Meer dan 14 megapixels op een sensor die een oppervlakte heeft die kleiner is dan die van een postzegel is gewoon krankzinnig.

Tussen mij en enkele mede-fotografen ontspon zich recent een interessante discussie: in hoeverre zijn digitale camera’s digitaal? De sensor, waar de digitale foto zijn leven begint, is 100% analoog, net zo analoog als een Kodak film. In essentie zet een digitale camera iets analoogs om in iets digitaals en verschilt op dat punt niets van een ‘die hard’ die nog met een analoge camera fotografeert en negatieven digitaliseert met behulp van een negatiefscanner. Een digitale camera hebben we daarmee gedegradeerd tot een luxe, snelle A/D converter.

Natuurlijk doet het er verder niet toe. Analoge camera’s zijn historie, in ieder geval als we kijken naar de consumentenmarkt. Slechts een klein aantal mensen gebruikt ze nog - voornamelijk pro’s en een paar wereldvreemde figuren die het werken met film nog steeds leuk vinden. Zoals ik.

De reden waarom fabrikanten zich op video storten ontgaat me totaal. Als ik een video wil maken, dan koop ik wel een videocamera. Misschien is het bij consumenten duidelijk geworden dat het aantal megapixels niet zaligmakend is, waardoor een voorheen geweldige marketingkreet waardeloos is geworden? De Canon 5D en inmiddels ook de Nikon D90 schieten met hetzelfde gemak een videootje als een foto. De kwaliteit is nog niet geweldig, ook al zien de specs er geweldig uit.

Misschien zou een digitale spiegelreflex met videofuncties nog beter verkopen als ze het uiterlijk aanpassen?

Nou nou, Tokkie Theo heeft “sorry” geroepen. Ook de schade wordt vergoed. Goed zo jongen. Wel “Too little, too late”, want jouw ‘oplossing’ voor het ‘probleem’ met fotografie ligt op hetzelfde niveau als dat van criminele snotjongens en daar ligt de kern van het probleem.

Een verplichte training agressie beheersing en dan pas weer op de buhne, dat lijkt me wel wat.

Cabaretier Theo Maassen heeft zaterdagavond tijdens een optreden op het Comedy Festival in het Amsterdamse popcentrum Melkweg een digitale fotocamera van een journaliste kapot gegooid.

De fotografe, Ilvy Njiokiktjien, werd eind januari door de jury van de Zilveren Camera uitgeroepen tot talent van het jaar. Het 15.000 euro kostende toestel dat aso Maassen kapot gooide, was de prijs die Njiokiktjien toen ontving.

Volgens de organisatie mocht er niet gefotografeerd worden. Gewoonlijk vraag je dan even vriendelijk of de fotograaf in kwestie wil stoppen, maar Tokkie Theo dacht daar anders over en gooide de kostbare camera gewoon kapot. Laten we blij zijn dat Tokkie Theo niet bij het gilde der parkeerwachters zit. Verkeerd geparkeerd? Auto helemaal vernielen!

Na het zien van deze foto begrijp ik wel waarom Tokkie Theo niet op de foto wil. Met een kop die nog het meeste weg heeft van die van een mislukte kickbokser zou ik dat ook niet willen. Mijn hemel, wat een lelijke aap.

Gedrukte handleidingen worden steeds slechter. Ze worden dunner, kleiner of worden helemaal niet meer meegeleverd. In een tijd waarin producten steeds ingewikkelder worden en gebruikers steeds meer behoefte hebben aan een fatsoenlijk naslagwerk zou het omgekeerde het geval moeten zijn. Jaja, dat had je gedacht.

De eerste tekenen dat de gedrukte handleiding op z’n retour was zag je bij software, zoals bij Windows. De eerste versies van Windows gingen vergezeld van complete boekwerken. Bij Windows 95 en 98 werd nog een klein boekje meegeleverd, bij (de veel complexere versies) XP en Vista helemaal niets meer. Als naslagwerk dient nu de ‘online help’, die op de computer zelf staat. Verre van handig als je al moeite hebt met de basisprincipes en volkomen waardeloos als het systeem niet naar behoren functioneert.

Ook bij digitale camera’s zie je een vergelijkbaar patroon onstaan. Wie een Olympus E510 koopt, zal tevergeefs zoeken naar een fatsoenlijke handleiding. De meegeleverde boekjes zijn erg klein, behandelen alleen de basis en zijn door de kleine drukletter moeilijk te lezen voor iemand boven de 30.

De handleiding van de Nikon D80 is beter qua formaat, ook compleet en goed geschreven, maar de letter is grijs in plaats van zwart. De tekst is zo contrastarm dat je deze alleen onder een voldoende sterke lamp kunt lezen.

Er zijn positieve uitzonderingen. Pentax en Samsung (één pot nat) leveren uitmuntende handleidingen mee. Ze zijn voldoende groot van formaat, maken gebruik van een duidelijke drukletter en zijn nog eens compleet en begrijpelijk - zelfs voor een DSLR leek.

Of de handleidingen van Canon goed of slecht zijn weet ik niet; ik heb geen kennissen die een camera van dat merk hebben. Wie het weet, mag het zeggen.